Jij gaat altijd maar door.
Nog even dit.
Nog even dat.
Eerst dit afmaken.
Dan ben jij aan de beurt.
Alleen komt dat moment voor jezelf er meestal niet... toch?
Want er is altijd wel iets belangrijkers.
Iemand die iets van je nodig heeft.
Een huis dat niet vanzelf netjes wordt.
Werk dat af moet. Kinderen. Een Partner. Familie.
En jij? Jij wacht wel even...
Tot je nek vast zit.
Je schouders voortdurend hoger zitten dan je lief is.
Een hoofd dat maar door blijft gaan, zelf als je op de bank zit.
Of gewoon dat gevoel van: ik ben zó moe.
En toch ga je door.
Herkenbaar 😬?
